یا با خودت می‌گویی «اگر الان نروم، فرصت تمام می‌شود»، یا برعکس آنقدر دنبال اطمینان کامل می‌گردی که بازار حرکت می‌کند و تو فقط تماشا می‌کنی.

حجم پوزیشن دیگر از پلن نمی‌آید؛ از حس لحظه‌ای می‌آید. گاهی فقط می‌خواهی سریع وارد شوی تا تنش ذهنی کم شود، نه چون معامله واقعاً کامل شده است.

تو فکر می‌کنی داری معامله را «مدیریت» می‌کنی، اما در واقع فقط داری با اضطراب خودت مذاکره می‌کنی. هر بار که حد ضرر را عقب می‌بری یا چارت را وسواسی چک می‌کنی، پلن ضعیف‌تر و هیجان قوی‌تر می‌شود.

ذهن دنبال «خروج کامل» است، اما در عمل نه بهترین نقطه را می‌گیرد و نه نظم را حفظ می‌کند. سودهای کوچک را با ترس می‌بندی و ضررهای بزرگ را با امید نگه می‌داری.